Vlissingen in de tweede helft van de vorige eeuw. Gehavende havenstad, overeind krabbelend. Verloren iconen als de wandelpier, het treinstation in renaissancestijl en Grand Hotel des Bains. Tragiek van oorlog en rampspoed. Grandeur en allure weggevaagd tot een kleurloos grijzig pallet.

Toch was het heerlijk op te groeien in de boezem van bouwvallige glorie. Tijdsgewricht van verval, vernieuwing en hernieuwd elan. Een jeugd als een spannend jongensboek. Markante mensen, havens en de zee. Een mooiere speelplek nauwelijks denkbaar!

In “Grandeur in perspectief” beschrijft Ron de Jonge het Vlissingen van zijn jeugd. Herkenbaar voor tijdgenoten en een doorzicht in perspectief voor de jongere generatie. Zowel de omslag als de teksten zijn op prachtige en verfijnde wijze geïllustreerd door de Vlissingse tekenaar Hein Naerebout. Zie ook de website vlissingsegedichten.nl.